Ի՞նչ կլինի աշխարհի հետ, եթե այն հրաժարվի ռուսական վառելիքից

Ի՞նչ կլինի աշխարհի հետ, եթե այն հրաժարվի ռուսական վառելիքից

ԱՄՆ նախագահի՝ նախօրեին կայացրած որոշումը՝ ռուսական էներգակիրների վրա էմբարգո դնելու մասին, տարատեսական մեկնաբանությունների առիթ է տվել: Աշխարհի վիճակն առանց ռուսական վառելիքի վերլուծում են համաշխարհային ուղեղային կենտրոնների փորձագետներից մինչև Հայաստանի շարքային քաղաքացիներ:

Որքա՞ն է համաշխարհային շուկայում Ռուսաստանի գազի և նավթի ծածկույթը, քանի տոկոսն է կազմում և ինչ կլինի պետությունների հետ, եթե նրանք հրաժարվեն ռուսական էներգակիրներից:

Ոչ մասնագիտական մակարդակում ենթադրություն, ոմանց մոտ էլ հրճվանք կա, թե հատկապես Եվրոպան ուր որ է սառչելու, եվրոպացիք՝ ցրտահարվելու են առանց ռուսական գազի: Ինչ իրական պատկեր է այս առումով. իրո՞ք նման հեռանկար կա:

Համաշխարհային տվյալներն ասում են, որ ոչ: Ըստ միջազգային լրատվամիջոցների՝ անշուշտ, եվրոպական երկրներից որոշները, օրինակ Գերմանիան, Իտալիան, Ֆինլանդիան, որոնք առավել զարգացած են արդյունաբերական առումով, ավելի մեծ կախում ունեն ռուսական էներգակիրներից: Առհասարակ Եվրոպայում ռուսական գազը տոկոսային հարաբերակցությամբ կազմում է մոտ 40 տոկոս: Մնացյալը ստացվում են սեփական հանքերից՝ մոտ 25 տոկոս: Հաջորդ 35 տոկոսը տարբեր երկրներից ստացվող միջոցներն են: Այս վերջին խմբին պատկանում են հենց եվրոպական երկրներից Նորվեգիան և Հոլանդիան, որոնք հեղուկ գազի լավ պաշարներ ունեն: Առհասարակ, գազի համաշխարհային շուկայում /խոսքը հեղուկացված գազի մասին չէ/ , առաջատարները  3-ն են՝ Ռուսաստան, Քաթար և Իրան: Հետո գալիս են Թուրքմենստանը, ԱՄՆ-ը, Սաուդիան Արաբիան:

Բնականաբար, Ռուսաստանի դեմ տնտեսական պատժամիջոցներ կիրառելու դեպքում դրանք մանակրկտորեն հաշվարկվում և նոր որոշում են դառնում այն պետությունների ղեկավարների և մասնագետների կողմից, որոնք կիրառում են ռուսական վառելիքի էմբարգո: Պետք չէ կարծել, թե այդպիսի որոշումները կարող են չհաշվարկված լինել և որևէ լուրջ վտանգ սպառնալ իրենց երկրների քաղաքացիներին:

Եվրոպական երկրներում վաղուց հայեցակարգ կար էներգետիկ ոլորտում անցնել այսպես կոչված՝ կանաչ կամ վերականգնվող էներգիային:  Դրանք այլընտրանքային էներգաղբյուրներն են՝ արևային, հողմային, միջուկային և այլն:

Եվ եթե Եվրոպական պետությունները միանան Ռուսաստանի դեմ ԱՄՆ պատժամիջոցներին, ապա վստահաբար կարելի է ասել, որ նրանք շրջանցիկ ճանապարհ են գտել:

Ումի՞ց, եթե ոչ Ռուսաստանից, կարող են ներմուծել գազ Եվրոպայում

Օրինակ՝ Քաթարից, Ալժիրից և Իսրայելից: Եթե Իրանի վրայից հանվի էներգետիկ էմբարգոն, շատ հարմար է Իրանից հեղուկ գազի, որը գազատար խողովակաշար չի պահանջում, տեղափոխումը Եվրոպական մայրցամաք: Էներգակիր նավերով կարելի է այստեղից հեշտությամբ Պարսից ծոցով, Սուեզի ջրանցքով դուրս գալ Միջերկրական ծով և հասցնել Եվրոպա:

 

Ի՞նչ վնասներ կարող է կրել ԱՄՆ-ը՝ հրաժարվելով ռուսական էներգակիրներից

 

Նախ պետք է իմանալ, որ Միացյալ Նահանգները Ռուսաստանից գազ չէր ներկրում: Բացառությամբ՝ տարիներ առաջ որոշ նահանգներին պատած սաստիկ սառնամանիքի պարագան, երբ Տեխասի և այլ տարածքների համար որոշ չափով ռուսական հեղուկ գազ գնվեց: Ինչ վերաբերում է խողովակաշարով գազին, Ամերիկան երբեք նման եղանակով ՌԴ-ից գազ չի ստացել: ԱՄՆ-ը ինքն ունի բավականին գազի և նավթի պաշարներ, որոնց արդյունահանման ակտիվացման մասին խոսում էր իրենց նախկին նախագահ Թրամփը: Այժմ, կարծեք, Բայդենի վարչակազմն էլ է դիտարկում այդ ինքնաբավ տարբերակը:

Ինչ վերաբերում է նավթին, ապա ռուսական նավթից ավելի վենեսուելական նավթի պաշարներն են ԱՄՆ-ին մոտ, որոնք արգելափակվել էին այդ երկրի վարչակազմի՝ Մադուրոյի գլխավորությամբ, դեմ կիրառված սանկցիաներով: Այժմ ԱՄՆ-ը բանակցություններ է վարում Վենեսուելայի հետ և կարծեք դրանք արդյունքներ են տալիս: Կանադան հսկայական էներգետիկ պաշարներ ունի, սա էլ է դիտարկվող տարբերակներից մեկը:

ԱՄՆ-ի վիճակն՝ այլընտրանքային էներգաաղբյուրների առումով և շրջանցելով ռուսականից կախվածությունն ավելի բարվոք է, քան Եվրոպական մայրցամաքի որոշ երկրներինը: Ռուսական էներգակիրներից ամենակախյալ վիճակում գտնվում են Գերմանիան, Ավստրիան, Իտալիան, Ֆինլանդիան և Հունգարիան, որոնք էլ մինչ այժմ վարանում են միանալ Նահանգների հայտարարած միջազգային սանկցիաներին: Թեև այդ պետությունները ևս կարող են այլընտրանքային՝ օրինակ՝ վերականգնվող էներգահամակարգի անցնել, բայց այսպես կոչված՝ կանաչ էներգոհամակարգը ժամանակ կպահանջի: Դրա համար էլ, օրինակ, Անգլիան հայտարարեց, որ մաս-մաս է հրաժարվում ռուսական էներգակիրներից: Թեև Մեծ Բրիտանիան Եվրոպական այն երկրներից է, որ սեփական լավ պաշարներն ունի իր տարածքում:

Մեկ բան ակնհայտ է. ռուսական ագրեսիան Ուկրաինայի հանդեպ այնքան է զայրացրել աշխարհին, որ նրա ներկայացուցիչները պատրաստ են անգամ իրենց պետությունների դժվարությունների գնով ստիպել Ռուսաստանին՝ դադարեցնել արյունահեղությունը:

 

Նանե Մակուչյան